projekt

Rozdział 8 część 4-Zakończenie (PERSPEKTYWA PORYWACZ) (???) .......H.......Hu.......Huh? Gdzie jestem? (Nie widzę niczego. Nie czuję niczego. Jednakże mogę mówić). (Głos męski) Udało się! Udało się! On działa! (Głos żeński) Jak się czujesz? (???) Nie czuję niczego. Kim jesteście? Nawet nie mogę was zobaczyć. (Głos męski) Wybacz, zapomnieliśmy włączyć ci kamery. (???) Kamery? (Prawdopodobnie mężczyzna zaczął próbować włączyć kamerę. Po chwili zacząłem widzieć. Moim pierwszym widokiem było zobaczenie kilku ludzi w białych fartuchach... Naukowcy. Oni są naukowcami, taki mają zawód. Mężczyzna miał pod lewym okiem bliznę, a kobieta okulary. To były jedyne ciekawe rzeczy w ich twarzach). (Kobieta naukowiec) Czy ty właśnie pomyślałeś, że jesteśmy naukowcami? (???) Tak. (Mężczyzna naukowiec) To działa! Posłuchaj nas uważnie, zaprogramowaliśmy w tobie tą wiedzę. (???) Programowanie? Powiedzcie mi o tym więcej. (Kobieta naukowiec) Jak w naszych przewidywaniach, on chcę wiedzieć wszystko. Tak jak...

  Hej wszystkim! Równo rok temu założyłem tego bloga. Nie powiem, dosyć szybko to minęło. Przez ostatni rok publikowałem "Projekt". "Projekt" jest już na wykończeniu, w tym tygodniu pojawi się ostatni rozdział, więc pojawia się pytanie: Co dalej? Odpowiedź jest chyba oczywista, czyż nie? Będzie następna historia. Chcę jakoś uczcić pierwszą rocznice bloga, więc postanowiłem dać wam zwiastun następnej historii. Następna historia to będzie seria. Seria spraw. Będzie pięć spraw, które będą rozwiązywać detektywi z agencji detektywistycznej Browna. Biorąc pod uwagę, że to ja, rzecz jasna sprawy nie będą zbyt normalne. Jednakże taki mam już styl. Skoro mnie czytacie, to oznacza, że go chyba lubicie. Jeśli chodzi o pierwszą sprawę, to będzie miała taki tytuł: "Sprawa lalkarza". Swoją drogą chcecie wiedzieć mniej więcej o tym uniwersum? Myślę, że mogę trochę odkryć kart:      Pewnego dnia na wyspie  położonej pomiędzy Ameryką północną, a Europą, czyli Crime Island ...

Rozdział 8 część 3-Powrót (PERSPEKTYWA SORA) (Sora) (Otworzyłem oczy... Gdzie ja znowu jestem? Nade mną jest szyba a konkretniej małe okrągłe okienko. Osoba z zewnątrz raczej zobaczyłaby tylko moją twarz. Przez szybę nie ta się nic zobaczyć poza cholernie białym sufitem. Ta komora jest upierdliwa. Zacząłem uderzać w nią pięściami, a przynajmniej taki miałem plan. Gdy podniosłem ręce wieko od komory podniosło się.... W sumie i tak bym na wiele nie mógł w niej zrobić. Komora dawała mi zbyt mało swobody ruchu na jakiekolwiek większe działanie. Gdy wieko komory było już na tyle wysoko, że mógłbym bez problemu wyjść zauważyłem zbliżającą się sylwetkę człowieka. To była znajoma sylwetka. To był prawdopodobnie ten zmęczony życiem człowiek).Czy to ty, Hōrō-sha? (Hōrō-sha) Sora... Całe szczęście, że żyjesz. (Unmei) Więc Sora się obudził? Kamień z serca. (Hōrō-sha) Chodź, pomogę ci wyjść. (Sora) Nie trzeba.(Wyszedłem z komory o własnych siłach. Czułem się trochę sztywny, co musi oznaczać, że dłu...

Od twórcy: Hej wszystkim, nigdy tego nie robię, ale chyba teraz wypada zrobić mały wstęp. To jest krótkie opowiadanie konkursowe. Mam nadzieję, że będzie się podobało. Tym razem eksperymentalnie użyłem innego stylu. Jak zawsze zachęcam do udostępnienia, a jeśli chodzi o kolejną część projektu, to jest duża szansa na jutro. Miłej lektury ^_^. Ostatnia nadzieja w Koperniku  Boje się dzwonka. Pani Ania powiedziała mi na początku lekcji, że chce, abym został na chwilę po dzwonku. Od początku lekcji nie mogę się skupić – czego ona może chcieć ode mnie? Pewnie chce porozmawiać o tych jedynkach. Prawda trochę zawaliłem – jednak maraton seriali nie był najlepszym pomysłem, kilkukrotnie. Mam pecha, że pani Ania jest moją wychowawczynią. Kiedy się wścieknie… Co ja mogę powiedzieć? Klękajcie narody. Z moich głębokich rozmyślań wybił mnie dzwonek kończący lekcje. - To na dzisiaj wszystko, pamiętajcie o pracy domowej – powiedziała nauczycielka.  Chwila jaka praca domowa? O mój Boże, tak ba...